نقش شمسه ( خورشید ) در ایران باستان از اعتبار خاصی برخوردار بوده است و نشانه ی قدرت پادشاهان و بقای سرزمین ایران محسوب می شده است. تقدس خورشید یکی از عوامل گرایش به استفاده از نماد شمسه در آثار گوناگون در ایران بوده است که باعث گردید این نقش، در دوره های بعدی نیز به عنوان یکی از نقوش اصلی در اکثر آثار ایرانیان از جمله سفال، دست بافته ها، معماری، نگارگری، زیورآلات و … کاربرد فراوانی داشته باشد.